Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Ομιλία στο 2ο Συνέδριο - Το Ποτάμι


Ο Ναστραδίν Χότζα ήταν κάποτε δικαστής σε ένα χωριό. Πάει ένας χωριανός και του λέει: «Χότζα μου, εδώ έχουμε ένα Ποτάμι. Αυτοί που μένουν στο επάνω χωριό, πλένουν τα ρούχα τους εκεί, και το νερό κάθε μέρα, έρχεται βρώμικο σε εμένα που είμαι παρακάτω». Τον ακούει ο Ναστραδίν προσεχτικά, χαϊδεύει την γενειάδα του, και του λέει: «Δίκιο έχεις».

Σε λίγα λεπτά φτάνει εκνευρισμένος ένας άλλος χωριανός, και του λέει για την υπόθεση. «Χότζα μου, εγώ μένω στην επάνω μεριά κοντά στο Ποτάμι. Αυτοί που μένουν στο κάτω χωριό, γκρινιάζουμε που πλένουμε τα ρούχα μας, αλλά η γυναίκα μου με τόσα πράματα που είχε να κάνει δεν αντέχει να πάει χαμηλά να πλύνει». Ξύνει το μούσι ο Ναστραδίν, και του λέει κι αυτού: «Δίκιο έχεις».

Ένας προεστός από το ακροατήριο, γίνεται έξαλλος, σηκώνεται και βάζει τις φωνές «Μα Χότζα μου, αυτοί είναι και οι δυο ψευταράδες, και πως γίνεται να έχουν και οι δυο δίκιο»; Γυρνάει λίγο ο Ναστραδίν στην καρέκλα του, σκύβει μπροστά, και του λέει: «Κι εσύ δίκιο έχεις».

Δεν έχουν όλοι πάντα δίκιο, αλλά τις περισσότερες φορές, όλοι έχουν να που κάτι σωστό.

Το Ποτάμι της επόμενης μέρας πρέπει να επιχειρήσει μια μεγάλη Σύνθεση. Πολιτική σύνθεση με το Κοινοβούλιο της Αναγέννησης. Μεταρρυθμιστική σύνθεση με σαφή ρόλο στους Τομείς Πολιτικής, στην Επιτροπή Διαλόγου, και τις ιδέες της βάσης.

Πρέπει να δημιουργήσουμε κάτι περισσότερο από πολιτικό πρόγραμμα: πολιτικό όραμα. Και να συνειδητοποιήσουμε, ότι, όπως είπε και ο Guy Verhofstadt χθες, οι πολιτικοί δεν πρέπει απλά να ακούν την κοινή γνώμη, οφείλουν και να την διαμορφώνουν.