Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Ποτάμι, η επόμενη μέρα - Μεταρρύθμιση


Μένοντας στο Άμστερνταμ, και ως ορκισμένος εχθρός της ελληνικής τηλεόρασης (δεν είχα δει ούτε Πρωταγωνιστές ρε παιδιά πριν με πάρει τηλέφωνο πριν δυο χρόνια ο Σταύρος, και αισθανθώ την ανάγκη να τον γνωρίσω και από την δουλειά του), η επαφή μου με την περίφημη ελληνική πραγματικότητα είναι περιορισμένη. Χριστούγεννα, καλοκαίρι. Εκλογές. Μια φορά στα πέντε χρόνια Πάσχα. Κανένα συνέδριο. Επιτροπές αξιολόγησης. Όσο περνάνε τα χρόνια λιγότερο στην Αθήνα, περισσότερο στο Λασίθι. Και πολύ Facebook …
Πολλοί κατά καιρούς έχουνε απαξιώσει ακόμα και το δικαίωμα μου να μιλάω για την πολιτική στην Ελλάδα. «Εσύ είσαι έξω – δεν καταλαβαίνεις». «Όποιος είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει». Άλλοι είναι πιο ευγενικοί «Εμείς πνιγόμαστε κάθε μέρα – δεν το βλέπεις». «’Ελα εδώ και θα δεις!».
Τους δίνω δίκιο. Τα βλέπω απέξω. Δεν είμαι φορτισμένος συναισθηματικά. Δεν με επηρεάζουν άμεσα οι καταστάσεις. Αυτό έχει πολλά κακά. Αλλά και ένα-δυο καλά. Βλέπω τις εξελίξεις πιο ψύχραιμα. Και – ίσως – είναι πιo εύκολο να δω το που οι επιλογές μας οδηγούν σε βάθος χρόνου.
Με την κίνηση-πρόσκληση του Κυριάκου Μητσοτάκη, έγινε ένα μεγάλο άνοιγμα – πιθανόν πρωτοφανές στα Ελληνικά Πολιτικά χρονικά. «Θέλω και τον Σταύρο και όλους τους ανθρώπους στο Ποτάμι, να συμπορευτούμε στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που χρειάζεται η χώρα. Είναι πολλά και προφανή όσα μας ενώνουν και ελάχιστα και δυσδιάκριτα αυτά που ενδεχομένως μας χωρίζουν».
Έχω καμιά φορά την υποψία ότι εάν Κυριάκος δεν ήτανε ο Μητσοτάκης, μπορεί και να ήτανε … Ποτάμι. Μας ενώνουν λοιπόν αρκετά θέματα, ειδικά πρόσφατα, τεχνικής φύσεως θα τα έλεγα τα περισσότερα, συμφωνώ. Και είναι όχι μόνον θεμιτό, αλλά και απαραίτητο, να τα συζητήσουμε, καλόπιστα, ήρεμα, συγκεκριμένα, διεξοδικά, δημιουργικά. Αλλά ο Κυριάκος είναι ο Μητσοτάκης, και είναι αρχηγός της ΝΔ.
Της ΝΔ της επανίδρυσης του κράτους που έγινε το κράτος των «δικών μας παιδιών».
Της ΝΔ της αντιμνημονιακής πολιτικής, που σπατάλησε τότε την μεγάλη ευκαιρία για εθνική συνεννόηση.
Της ΝΔ που προσέφερε και προσφέρει στέγη στους αποφοίτους των ΙΕΚ Καρατζεφέρη.
Της ΝΔ των Απόντων (πρώην αρχηγών) και των Όχι στο σύμφωνο συμβίωσης.
Δεν τα γράφω αυτά για να υποστηρίξω την «άλλη πλευρά». Η «επιτροπή διαλόγου για τη συμπόρευση στο χώρο του Κέντρου» είναι σίγουρα θετική, παρά τις αστοχίες της, γιατί αποβλέπει στον διάλογο. Θα ήτανε ευχής έργον εάν σε αυτή συμμετείχαν και εκπρόσωποι της ΝΔ.
Δογματικός δεν υπήρξα ποτέ. Ούτε επαναστάτης. Ούτε πρωτοπόρος. Ούτε ρομαντικός. Ρεαλιστής, συχνά κυνικός, υπολογιστής ορισμένες φορές. Δεν θέλω λοιπόν να καταφύγω σε μεγάλες κουβέντες, γιατί αυτές τις διαψεύδουν οι εξελίξεις.
Το Ποτάμι όμως έγινε για να είναι ορμητικό, να μεταφέρει ιδέες, να αναταράξει και να ανανεώσει το πολιτικό προσωπικό της ήρεμης πράσινης κοιλάδας και του απέραντου γαλάζιου της εθνικής μας μοναξιάς.
«Η πρωτοβουλία που πήρε ο Σταύρος Θεοδωράκης να ιδρύσει το Ποτάμι και η συσπείρωση σε αυτό το κόμμα ανθρώπων που πιστεύουν στις μεταρρυθμίσεις και την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας έχει αφήσει θετικό αποτύπωμα στην κοινωνία και την πολιτική ζωή του τόπου. Μεγαλύτερο από την εκλογική επίδοση του Ποταμιού στις τελευταίες εκλογές». Ας το κρατήσουμε αυτό. Και ας συνεχίσουμε να χτίζουμε πάνω σε αυτό.