Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

#Παραιτηθείτε


Η συγκέντρωση "παραιτηθειτε" χωρίς χρώματα, κόμματα και συνδικάτα , πρέπει να είναι η πιο ανόητη πρόσκληση που έχει υπάρξει εδώ και καιρό, από τότε που κάλεσε ο Όφις την Εύα σε παρτούζα, και να με συγχωρείτε για το αήθες της εισαγωγής, αλλά κάπου διάβασα ότι εάν η πρώτη παράγραφος μιλάει για σεξ, ο μέσος αναγνώστης θα διαβάσει και παρακάτω.
Η ανατροπή μιας κυβέρνησης (εν προκειμένω μιας παντελώς αντιπαραγωγικής, άχρηστης, άβουλης κυβέρνησης που κινείται ανάμεσα στον αυτισμό και τον σουρεαλισμό) γίνεται με δύο τρόπους.
Α. Με Επανάσταση. Οι συνθήκες για επανάσταση δεν υπάρχουν, δεν θα δημιουργηθούν στο διαδίκτυο, και δεν υπάρχουν ούτε επαναστατικοί πυρήνες, ούτε ηγεσία. Μια καλή επανάσταση τέλος υποκινείται επιδέξια και βασίζεται σε ανθρώπους που δεν έχουν να χάσουν και πολλά εάν πάει στράφι. Καταλήγουμε εκεί που αρχίσαμε, ότι επανάσταση δεν γίνεται και θέλουμε Πλαν Μπι.
Β. Με Πολιτική. Οι προϋποθέσεις υπάρχουν: μείζων αντιπολίτευση με νέο ηγέτη και καλή δημοσκοπική πορεία, και αναγνωρίσιμα μαχητικά αντιπολιτευόμενα κόμματα.
Η Πολιτική μπορεί όμως να οδηγήσει σε ανατροπές μόνον με την πραγματική ένταξη των Πολιτών στην Πολιτική, με την συστράτευση τους σε πολιτικά κόμματα και συνδικάτα, με την συλλογική δράση για κοινούς σκοπούς. 
Με ατομικές επιδιώξεις, το "μόνο πολίτες" εκφράζει απλά ένα σύνολο από άτομα, όχι ένα σύνολο ατόμων που μπορεί να εξελιχθεί σε μια κρίσιμη μάζα με καταλυτική δράση.
Να πάμε Σύνταγμα με σύνθημα "Παραιτηθήτε". Αλλά με τα σημαιάκια της ΝΔ, και του ΠΑΣΟΚ, (σημαιάκια ρε παιδιά δεν έχουμε στο Ποτάμι, αλλά αν είναι να τυπώσουμε, αλλά όχι πλαστικά, κάτι σε ανακυκλώσιμο). Και κονκάρδες με την φλόγα, τον πράσινο ήλιο, αλλα και το Ποτάμι. Και με όποιον άλλον πιστεύει στην Δημοκρατία και στην Ευρώπη. 
Να έχουμε χρώματα, σημαίες, συνδικάτα, κόμματα. Να μετρηθούμε, να φωνάξουμε, να απαιτήσουμε. Με ατομική αλλά κυρίως με συλλογική ταυτότητα.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Όχι, δεν θέλω να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι! - liberal.gr


Ο κ. Ζαμπούκας, έθεσε στην ιστοσελίδα σας το ερώτημα «θέλεις ή όχι να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι;» και λόγω του προσωπικού τόνου του τίτλου αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω την φιλοξενία σας για να του απαντήσω.

Πριν συνεχίσω, και επειδή ήδη έχω απαντήσει στο ερώτημα, θα μου επιτρέψετε να σας συστηθώ, κυρίως για να κατανοήσετε την οπτική μου. Λείπω από την Ελλάδα λίγο πάνω από την μισή μου ζωή. Έχω σπουδάσει και εργασθεί (παράλληλα αυτά τα δύο για μεγάλο διάστημα) σε πέντε χώρες της Ευρώπης: Ελλάδα, Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ολλανδία. Οι σπουδές μου δεν έχουνε να κάνουνε τίποτε με την δημόσια διοίκηση, ούτε με τα οικονομικά, ούτε με τις πολιτικές επιστήμες, δεν είμαι ούτε "ειδικός", ούτε τεχνοκράτης. Πολιτικός από απελπισία και αγανάκτηση, αλλά και από πίστη στο Ποτάμι αλλά και στον Σταύρο Θεοδωράκη, που με τίμησε με την εμπιστοσύνη του και την φιλία του, πού τα ανταποδίδω. Μέλος της Επιτροπής Διαλόγου, υποψήφιος Λασιθίου (πρώτος σε σταυρούς, με το Ποτάμι στην τρίτη θέση τοπικά και με το πέμπτο καλύτερο αποτέλεσμα για το Ποτάμι Πανελλαδικά, σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις), ιδρυτικό μέλος της Κοινότητας Ολλανδίας, μέλος της ΜΕΣΥΑ, Ποτάμι. Τα λέω όλα αυτά μια και οι θέσεις μου θα πάρουν κάποια απόσταση από θέσεις που έχει εκφράσει το Ποτάμι; αλλά στο Ποτάμι ξέρουμε να συζητάμε ακόμα και όταν δεν συμφωνούμε στα πάντα, αλλά οι πολλοί μένουμε Ποτάμι, και αυτό παρακαλώ τον αναγνώστη να το θυμάται. Θα μου επιτρέψετε να συνεχίσω τώρα.

Ο κ. Ζαμπούκας ρωτάει: «Δέχεται κύριε το κόμμα σας, να καταργήσει φορείς και να απολύσει δημοσίους υπαλλήλους (μόνο έτσι ξεπερνιέται το κώλυμα της μονιμότητας); Θα μειώσετε τις δαπάνες του κράτους ή θα βάλετε φόρους;». Θα απαντήσω στα επιμέρους ερωτήματα, αν και ανούσια για μένα ερώτηση.

1. Η κατάργηση φορέων είναι αυτονόητη, με βάση αξιολογικά κριτήρια. Τα διοικητικά συμβούλια τους δεν με ενδιαφέρουν. Οι υπάλληλοι θα πρέπει να έχουν 6-12 μήνες για μετεκπαίδευση και τοποθέτηση σε νέες θέσεις του Δημοσίου, σύμφωνα με τις ανάγκες του Δημοσίου (που υπάρχουν!), και με κανόνες για μετακίνηση εντός του νομού εργασίας τους, η σε άλλη επιλογή τους, και κίνητρα για μετακίνηση στην επαρχία (π.χ. απαλλαγή από φορολογία μέρους του εισοδήματος τους για μια πενταετία!).

2. Οριζόντιες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων είναι απαράδεκτες και αντιπαραγωγικές. Εκτός από κοινωνικά επιζήμιες, είναι υφεσιακό μέτρο που οδηγεί σε μείωση της κατανάλωσης. Καταργήσεις θέσεων μπορούν φυσικά να υπάρξουν, με μετακίνηση των υπαλλήλων σε άλλες ανάγκες, όπως για υπαλλήλους υπό κατάργηση φορέων. Συγχρόνως, αμείλικτη εφαρμογή του υπαλληλικού κώδικα και απόλυση σε υπαλλήλους που δεν εμφανίζονται στην δουλειά τους, έχουν πλαστά πιστοποιητικά, δεν συμμορφώνονται στους ανωτέρους τους, με βάση μια σύγχρονη διαδικασία.

3. Μείωση των δαπανών του κράτους μέσω της κατάργησης γραφειοκρατίας, πολυνομίας, και αύξησης αποδοτικότητας με πιο σωστή διακυβέρνηση. Καμία μείωση σε απόλυτες τιμές όμως, απλά αύξηση της ανταποδοτικότητας των δαπανών, ώστε το κράτος να βοηθά και να μην παρασιτεί.

4. Μείωση των φόρων, άμεσων και έμμεσων, ενσωμάτωση φόρων περιουσίας στο φορολογητέο εισόδημα με συντελεστές, μείωση εισφορών επαγγελματιών αλλά και εργοδοτών, φορολογικά κίνητρα επανεπένδυσης κερδών επιχειρήσεων, φορολόγηση κεφαλαίου και όχι της απόδοσης του (ως κίνητρο αξιοποίησης του!). Μείωση φόρων μπορεί να οδηγήσει σε ίδιες απόλυτες τιμές εισπράξεων εάν γίνει σωστά. Παραδειγματικά: αν μπει ΦΠΑ 6-7% στην οικοδομή, απλά θα βγαίνουν ολόκληρα τα τιμολόγια που βγαίνουν τώρα στο 1/3 της πραγματικής αξίας.

Βασίζω αυτό το σκεπτικό, σε δύο εκτιμήσεις.

Η πρώτη είναι αντικειμενική: Η Ελλάδα έχει γύρω στους 650,000 δημόσιους υπαλλήλους (http://apografi.yap.gov.gr ), χονδρικά το 6% του πληθυσμού. Η Ολλανδία, όπου κατοικώ, με τους φιλελεύθερους στην κυβέρνηση για χρόνια, έχει περίπου 950,000 δημόσιους υπαλλήλους (https://www.dropbox.com/s/62pn75kwemlayws/the-dutch-public-service.pdf?dl=0, σελ. 34), χονδρικά το 6% του πληθυσμού. Και τα δύο νούμερα, μπορούν να αμφισβητηθούν, ανάλογα με την προσμέτρηση διαφόρων φορέων, αλλά με βάση τους επιμέρους τίτλους, τα θεωρώ συγκρίσιμα.

Η δεύτερη εκτίμηση είναι υποκειμενική: υπάρχει μια γενιά δημοσίων υπαλλήλων στο Δημόσιο, νέων, καταρτισμένων, με όρεξη. Τους έχω δει στις λίγες συναλλαγές μου. Μένουν εγκλωβισμένοι σε μια λάθος νοοτροπία των γηραιότερων προϊσταμένων τους, και δέσμιοι σε κανόνες που δεν τους επιτρέπουν να εργαστούν αποδοτικά. Το κλειδί είναι η αξιοποίηση τους. Με λίγη φαντασία, και με βάση την διεθνή εμπειρία: π.χ. υπάλληλος των 40 και 50 με αντικείμενο "σφραγιδοφύλακας" μπορεί με μια μικρή μετεκπαίδευση να στελεχώσει έναν βρεφονηπιακό σταθμό (ειδικά εάν έχει εμπειρία από δικά του παιδιά), ή ακόμα και να μετεκπαιδευτεί ως δάσκαλος ή νηπιαγωγός (πολύ κοινό και πάλι στην Ολλανδία, η μετεκπαίδευση πτυχιούχων ΑΕΙ/ΑΤΕΙ σε δασκάλους) ή ακόμα ως βοηθός νοσοκόμου. Μπορούμε ακόμα και να μετεκπαιδεύσουμε κάποιες γραμματείς δικαστηρίων σε καθαρίστριες ...

Το βασικό είναι να ξεπεράσουμε τις εγκεφαλικές μας αγκυλώσεις, και ψευδεπίγραφα ερωτήματα του τύπου "ναι ή όχι σε απολύσεις", "ναι ή όχι σε νέους φόρους, "ναι ή όχι σε κεκτημένα", "ναι ή όχι στην ιδιωτική παιδεία", κτλ. Κάνουμε τις λάθος ερωτήσεις και έτσι δεν θα έχουμε ποτέ απαντήσεις που να βοηθούν πραγματικά.